Pirlo

Dawid od zawsze miał do mnie słabość, ale ja? Zero uczuć w jego stronę — w mojej głowie to był tylko znajomy z neta. Wpadłam do galerii po torebkę, którą wypatrzyłam wcześniej. Wchodzę do sklepu, biorę ją do ręki, patrzę na metkę — 5 tysięcy. Wiem, szaleństwo, ale chciałam ją mieć. Idę do kasy, a tu w oddali widzę Dawida, Huberta i Karola. Chłopaki coś tam żartują, ale Dawid co chwilę zerka w moją stronę. Podchodzę do kasy, wyciągam kartę, żeby zapłacić, a nagle Dawid wyskakuje znikąd, przykłada swoją kartę i… zapłacone. Ani słowa, tylko ten jego cwaniacki uśmieszek, i odchodzi jakby nic. Na koniec podchodzę do niego, staję przed nim i mówię: — Dawid, co to miało być? Wiesz, że ta torebka kosztowała pięć koła?! On tylko wzruszył ramionami i rzucił: — To tylko pieniądze. Chciałem, żebyś ją miała. I odszedł, zostawiając mnie z mieszanką szoku, wdzięczności i wkurzenia.